شما که غریبه نیستید

روز دوم جدایی

فهمیدم که فیلم دیدن با اون خیلی لذت بخش بود

مالنا رو شروع کردم به تنهایی دیدن

مثل غذای یخ کرده میمونه برام

امروز روز اول جدایی بود

فهمیدم که چقدر نگرانش شدم

و چقدر دلم میخواد که حالش رو بپرسم

و چقدر همیشه نگران بودم

و همیشه بازدارنده ای بوده

که اگر توجه کنم، قطعا وابسته می شه

...

امیدوارم هردو همینطور ایستادگی کنیم

و

سکوت

...

ممنونم برای همه چیز

گاهی حواسم نیست

موقع خواب

یا وقتی دارم چیزی رو می خونم

یا وقتی تمرکز میکنم

بی هوا

دندون هام رو روی هم فشار میدم

برای مدت ها

یکهو

کسی صدام میزنه

یا چیزی حواسم رو پرت میکنه

سرم رو که بالا میارم

میبینم ساعت هاست دندون هام روی هم بودن

و فکم درد میکنه

جدیدا بیشتر شده این حالت

اخم هم میکنم موقع خواب و کار و خوندن

عجیب

هادوی فرض کن این حیاط پشتی خونه شماست

فرض کن این منم

و اون تویی

و حالا فرض کن که امتحان رو خراب کردم

همون اندازه که اونموقع دلم میخواست بیام اون کوچه

حالا هم می خوام

حالا ببین که چقدر دلم تنگه برات

به آغوشی برای گریه

و

دست هایی برای

...

نه

فقط آغوشی برای گریه

کافیست

کاش

گریه کنم

دلم می خواست بگم دو ماه فرصت م یخوام تا فکر کنم، بگم یکم تنهایی کمک میکنه...اما حق نداری وقتی وارد رابطه شدی تنهایی بخوای، پس اون چی میشه... و من مثل همیشه آخرین در رو باز کردم و پریدم بیرون... درد داشت برخوردم با زمین، اما حداقل این بود که فرار کردم... دیگه نگران نمی شدم که حالا چی میشه...نکنه نشه؟ نکنه من برای اون و اون برای من نباشیم؟ پس تمومش کردم و اینکار رو خیلی خودخواهانه انجام دادم بدون اینکه فرصتی برای... چه اهمیتی داشت...

بارون میاد از عصر... امروز تمام مدت ابر بود..چه توی دل من، چه توی دل آسمون... گرم بود هوا، اما من یخ بودم... دست های اون هم وقتی ساعد من رو گرفت که از خیابون رد بشم، یخ بود... وقتی کنارم نشست سرد بود... وقتی روبروم نشست گرم شده بود...سیگار دستش بود و مطمئن بود که من دارم اشتباه میکنم... اما اینبار برگشتی نیست... چون نمی شه توی رابطه تقاضای دو ماه مرخصی کرد...

چون اونقدر آزار دادی که روت نمی شه باز برگردی و چیز جدیدی طلب کنی

بهم گفت تو میدونی شرایطت خاصه، میدونی حالت خاصه توی رابطه...

هر بار این جمله میاد توی ذهنم، بغض میکنم، چرا باید من خاص باشم؟ چرا نباید من هم طبیعی باشم؟ چرا نمی تونم عاشق بشم؟ چرا همه چیز اون دقیقا همون چیزایی هستن که من دلم میخواد و من نمی تونم عاشقش بشم؟ چرا من نمی تون لمس بشم؟ چرا یخ کرده تمام سلول هام؟ چرا بی دلیل مجبورم همه چیز ور تموم کنم تا باز دیگری آسیب نبینه؟

شیوا قطعا فردا ازم می پرسه چی شد پس؟؟ و زهرا...

چه دلیلی بیارم؟ بگم چرا؟

چون من خاصم؟؟!!

انیشتین به یه نظریه رسیده بود...نمیدونم اسمش چی بود، اما میدونم توی مایه های همون نسبیت بود... و من امروز مطمئن شدم که وجود داره!! همونطور که وقتی شادی زمان زود میگذره و وقتی دپرسی دیر، فاصله ها هم بلند و کوتاه میشن... امروز دیدم که پاک لاله تا جمالزاده اندازه تمام اشک هایی که غورت دادم طول کشید و انقدر اخم کردم که سرم درد گرفته... امروز دیدم که راه کش میومد جلوی چشم هام... دیدم که اتوبان طولانی بود و هرچی میرفت این لعنتی تموم نمی شد... انگار تا قزوین بری... و قزوین...آه... امروز روز بدی بود...

دوستی داشتم که بعدها دشمن شد، این دوست همیشه به من می گفت زندگیت شبیه ماشین سواری توی یه جاده می مونه، تو به جای لذت بردن از مناظر اطراف، یا حتی توجه به اینکه ماشینت کجا داره میره، دائما داری از آینه به عقب نگاه میکنی...

نمیدونم چقدر گذشته از این حرف، اما من عوض شدم، خیلی زیاد، اونقدری که حداقل فکر کردن به گذشته رو بذارم برای وقت هایی که از نظر احساسی شکسته شدم و نیاز دارم کمی دپرس باشم. اما هیچوقت نتونستم بپذریم که گذشته گذشته و نباید بهش برگشت...این گذشته توی زندگی آدم خیلی تاثیر میذاره و گاها بخش بزرگی از آینده رو می سازه... و برای من غیر قابل اجتناب هست که به گذشته کاری نداشته باشم... حالا اگر بدی ای هم توی این گذشته ها هست، خوبی ها هم هستن! خاطره های خوب! که وقتی با دوستات توی کافه نشستی از بی حرفی میری سراغشون و دو ساعت اونقدر میخندی که گذشت زمان رو نمیفهمی و وقتی توی آینه خودت رو میبینه، ردِ اشک جاری شده از خنده هات رو روی کرم ضد آفتابت میبینی... 

این رد، درست همون ردی هست که توی آینده هم میمونه... آینده ای که خواه و نا خواه ِ من، از گذشته میاد!

بعد این کفش ها رو بپوشی

بعد زندگی کنی

مثل یک دختر واقعی

...

حتی این دامن

و نترسی از بلد نبودن ها

یاد میگیری

روزی

که پرواز هم

با کفش پاشنه بلند

ممکن است

هیچی نتونستم بنویسم

تقدیمش میکنم به شیما